درقطعه53که اکثرخفتگانش شهدای اواخر سال1364 وعمیات فاوهستند درردیف118و116 وشماره های اول که به ترتیب مزار شهیدان مجیدشاطری وعلیرضا ابوطالبی وپسرعمویش ومحمدابوالقاسمی و... ومجیدسرچمی ومحمودرضا انوری واحمدفلاح تفتی قراردارد.ودراین خصوص  نکته ای نهفته است وآن هم مربوط به تاریخ شهادت ودفن شهید احمد فلاح میباشد. اودرحدود11ماه بعددرعملیات کربلای5شهید شد اما چرادرکنارمحمودرضا انوری وسایرشهدای عملیات والفجر8که درسال قبل انجام شد دفن شده است واما شرح ماجرا:
در9تا11اسفندسال1364همون روزهاییکه خیلی ها درحال خانه تکانی عید بودند.مسجدعلی اکبرشاهد شهادت علیرضا ابوطالبی ومجید شاطری و... ومجیدسرچمی ومحمدابوالقاسمی بود 2روزبعد ازتشییع جنازه مجیدسرچمی بودکه دم دمای غروب خبرشهادت محمودرضا انوری رو در خونشون به خواهر بزرگش دادندوازاون شب  خانوادش داغدارشدند که هنوزدرقیدحیات هستند ولی اشخاص دیگه ای بودند که  بعد از اون دیگه آرزوی موندن تو این دنیا رو نداشتند.
روزها وهفته ها از عملیات اسفندسال1364 میگذشت وخانواده شهدای قطعه53 سنگهای سفارشی وحجله میساختندتابرای مراسم چهلم عزیزشون یادبودی شایسته برگزار بشه.اما برای اونهاجای سوال بود که چرا خانواده شهیدی که کنارمحمودرضا انوری دفن شده اونقدر بی محبتند.اون قبر نه سنگ داشت ونه چیز دیگه ای.تنها علامت اون قبر فقط وفقط یک مقوا باستونی ازچوب جعبه میوه بود که روش نوشته شده بود شهیدعبدخدایی!
سال1365رسید ودراردیبهشت اون سال سیدکمال سادات کیایی.رضادادخواه.محمددمیرچی ومتین مسعودی شهید شدند.اونها 2.5ماه قبل از اینوبا شنیدن خبرشهادت برادرهاشون سعید(محمودرضاانوری)ومجیدسرچمی ومحمدابوالقاسمی شهیدشده بودن.میدونین صیغه عقد اخوت(برادری) چی چیه؟
تاریخ به زمستان1365نزدیک میشد وچهره احمد(فلاح)هرروز بیشتر به راهی تو آسمون خیره میشد یکی از شبها توی صحن مسجد بیاد برادریی که با سعید(محمودرضا انوری وتعدادی از شهدا وبچه های مسجد) خونده بود با برادر کوچیکتر سعیدهم برادرخونده شد.
عملیات کربلای5 به شدت ادامه داشت وبچه های گردان زهیردرمحدوده نهرجاسم باتمام تلاش درگیر بودند.احمد (فلاح) هم توهمون گردان درحال نبردبا دشمنی بود که فقط2متربا هم فاصله داشتندفقط عرض یک جاده!.عراقیها نارنجک پرت میردن وبچه ها هم تلاش میکردن همون نارنجکها رو به خود عراقیها برگردونن ولی......
مهدی رفته بود به پزشک قانونی –معراج شهدا پشت پارک شهر با یه شیشه عطر تی رزکه به زخمها وبدن خستهء احمدبزنه.آخه برادرش شهید شده بودبرادریی که یک شب تو صحن مسجد علی اکبر با احمدبسته شده بود تا با هم باشند حتی اون دنیا کنار دروازه بهشت این دیدار3روزتکرارشد.
از ظاهر جنازه معلوم بود که چیزی(یکی از همون نارنجکهای ضامن کشیده) کنارپهلوی احمد منفجر شده وسمت چپ سینه ویازوش روزخمی کرده که درنهایت با صورت وبینی به زمین افتاده وکاملا آروم بود.وحالا پیش بقیه بچه های محل و برادراش توی آسمونهاست وحتما مهدی  وبقیه دوستاش رو که تو این دنیا موندن رو فراموش نمیکنه.
تو اون عملیات خیلیها شهید شدن علی اکبرحشمتی.عباس نظریه.مهدی حسنی ودوسه نفر دیگه که جهارپنج روزی همه مسجدعلی اکبر روسیاهپوش کرده بود اماتاروزی که احمدفلاح شهید شد  فقط یک نفر از اسرار وصیتنامش اطلاع داشت. سیدمهدی رضوی!
11ماه قبل یعنی همون روزی که سعید رو بخاک سپردن ورفتن احمد فلاح قبرکنارسعید روپرکرد برای خودش کنارگذاشت(خانوادش منو ببخشن) وتازمان شهادتش درمورد صاحب قبرخالی دروغ هم نگفت چون روی قبر نوشته شده بود شهیدعبدخدایی!.
     

 

شهیدداوودحیدری فرمانده گردان زهیرخاطره ای برام تعریف کرد که خیلی جالب بود:
چند روز بود که غذا به نیروهام نرسیده بود وشدید گرسنه وتشنه بودیم دراین گیرودار یکی از نفرات سوسکی رودید وبسرعت آن را گرفت ونوش جان کرد.خلاصه اون عملیات با سختیهاش گذشت وبرای مدتی به مرخصی وتهران برگشتم.
درمدت مرخصی مثل همیشه که مادرم سنگ تمام میگذاشت دراولین صبح  وپس از مدتها یک سفره صبحانه اعیونی انداخت جاتون خالی نون سنگک وکره پنیروعسل و.....میخواستم شروع به خوردن کنم که یک مرتبه سوسک چاق وچله ای باادا واطوارشروع به ردشدن از کنارسفره کرد وهمون لحظه یاد سوسک خوردن رزمندهءسوسکخوار افتادم ورگ غیرتم باد کرد که اوهوی! تو چه فرمانده ای هستی که جرات سوسک خوردن نداری  ولی نیروی گردانت مثل هلو سوسک میخوره پس همین حالا وقتشه وباید فرصت رو ازدست ندی.
دستم نشکنه که دراز شد واقاسوسکه روگرفت وبرد توی دهنم ومادرم هم که صحنه رودید شروع به جیغ کشیدن کرد که هوارخدایا ببین تو جبهه اونقدر بی غذایی کشیده وآت وآشغال خورده که حالا این سفره رو ول کرده وچسبیده به سوسک خوردن .
سوسک رو که بردم تودهنم سعی کردم بخورمش وبه کراهت لای دندونهام فشارش دادم اما همون لحظه پشیمون شدم ولی دیگه برای ابراز پشیمونی دیرشده بود وبرای این کار بایداون رو از دهنم بیرون میکشیدم ولی پاش لای دندونم گیرکرده بودوداشت جون میداد در ضمن آبش هم بیرون زده بود. خلاصه باچه مصیبتی تنش روکنده واز دهنم بیرون آوردم اما پاش با مقداری ازدل وروده تو دهنم موند ونه پایین رفت نه بیرون اومد.بعد اون روز تا25-20روز هرچی میخوردم حالت تهوع داشتم ورنگم زرد شده بود.

در محله غرب تهران(طوس-دامپزشکی-هاشمی-شهید دستغیب-مالک اشتر-وکمی گسترده تربه خیابان بهبودی)مردان زحمتکشی زندگی میکردند که فرزندان خود را با نانِ حلالی پرورش میدادند(وهنوز به عقیدهءخود هستند)آنان راچنان بار آوردند که باهم محلی ها وهمکلاسیهای خود رفاقتهای آسمانی برقرار کردندتا قرار روزگار براین باشد که سالها بعد در برابر دشمن به همراه هم از دین ومیهن خود دفاعی جانانه را به نمایش بگذارند-باهیات وامام حسین و آزادگی آشنا شدند وباهم به جبهه هارفتندواز این میان تعدادی بوسیله شهادت به بهشت نایل شدند وبازماندگانِ آن جمع در این دنیا تا ابد حسرتِ آن روزهای آسمانی را میخورند وخواهند خورد.

دراین محلات مسجدهای دیگری هم مثل مسجد امام جعفر صادق در خیابان شهید دستغیب-مسجدصاحب الزمان در ابتدای خیابان هاشمی-مسجد12امام در خیابان طوس و... هستندامادر طول جنگ مسجد علی اکبر شلوغتر بودودر این میان بچه های مساجد محل با هم ارتباط وسیعی داشتندبطوریکه :
شهید حاج قربان ابراهیمی از خیابان سی متری جی ومسجد قمر بنی هاشم

شهید علی شکاری از محله بهبودی ومسجد صاحب الزمان(تقاطع بهبودی وآزادی)

وعده ای دیگر از شهدا وبسیجیها با بچه های این مسجد مراوده ودوستی داشته اند(وبالعکس)

از ابتدای جنگ تااواسط سال1364درطی عملیات مختلف تعدادی از بچه های مسجد به شهادت میرسیدندولی ازعملیات والفجر8به بعد در اکثر عملیات  بچه های مسجدحضرت علی اکبر دفترِ عشق رو به شکل گروهی ورق میزنندو چنانچه به قطعه53بروید مشاهده خواهید کرد که7شهید از این مسجد درکنارهم هستند(شهید شاطری-شهیدان ابوطالبی-شهید محمد ابوالفاسمی-شهید مجید سرچمی-شهید اصغری –شهید محمود رضا انوری وشهید احمد فلاح )البته از این جمع مقبره یکی از شهدای  ابوطالبیها سنگ یادبودِ این شهید  است واین ایشان مفقودالاثر هستندوشهید احمد فلاح هم10ماه بعدبه شهادت رسیدودر کنارشهید انوری به خاک سپرده شد( علت این اختلاف10ماهه رو درصفحه ای دیگه شرح خواهم داد(چون خودش یک مطلب کامل وعارفانست)

به همین شکل فقط2ماه بعد در اردوبهشت سال1365در فکه محمد دمیرچی- رضادادخواه-سیدکمال سادات کیایی-عبدالمتین مسعودی ویک برادر دیگر از مسجد امام جعفرصادق به شهادت میرسندکه در کنارهم ودر قطعهء.... قرار دارند

به همین ترتیب درکربلای5ودیماه1365 احمد فلاح-عباس نظریه-علی اکبر حشمتی-حسین عاقلی-حسن خلفی-فضل ا.. لطیفی-داوود حیدری-علیرضاپیکاری-هادی میرزائی و... ودر عملیات نصر4علی جابری و..... به جمع دوستان خود پیوستند

شهدائی از یک خانواده:برادران سلیمی 3شهید(مجید-حمید وبهرام)برادران ابراهیمی2شهید-برادران کشاورز2شهید(سجاد وبهنام)به همراه دامادخانواده یعنی شهید فضل ا.. لطیفی- شهید رضادادخواه وداماد شهید خانواده شهید مجید سرچمی  از این محل هستند

همچنین هستند:3برادر یکی شهید و2نفررزمنده وجانباز  و ایضا شهدایی که درکنار برادر خود به شهادت رسیدند

نکات زیبائی در بین این بسیجیها درمورد دوستیها-نحوه شهادت وسایر موارد وجود داشته که در این وبلاگ مشاهده خواهید نمود.

 تقریبا همهء این شهدا مورد لطفِ امام حسین بوده اند. ازبرادر خودم شروع میکنم که در کودکی مریض شدومادرم درخواب آقایی رو درلباس سبز با هالهءشدیدی از نور میبینه واون آقا سعید رو در دستانِ مبارکش گرفت وگفت این پسرخوب میشه و............

تاحالا برای جمع کردن مطالبی که اصیل وبدونِ  تحریف باشنداقداماتِ کمی انجام داده ام که هنوز امیدوار کننده نیست ودلیلش اینه که نیروهایی که درخط مقدمِ حمله یا پدآفندی بوده اند واقعا میلی به گفتگو ندارند وبه نظر میرسه که پرحرفیها از زبان افرادی خارج میشه که پشت خط بوده اند.دراین رابطه خیلی جالبه که بدونید همین موضوع توسط کلینت ایستوود بازیگر آمریکائی و کارگردانِ فیلم پرچمهای پدرانِ ما  هم بیان شده(هنگام گفتگو با کهنه سربازان عملیاتی درجزیره ایووجیما وخیلی عملیات دیگر به این نتیجه رسیدم آنهایی که درخطوط مقدم،واقعا رنج بردند وشجاعت زیادی از خود نشان دادند کم حرفترین افرادند.وبه شما اطمینان میدهم آنهایی که درمورد تجربه هایشان در یک نبرد،مدام لاف میزنند وگنده گویی میکنند احتمالا در جایی پشت جبهه یک کارمند ساده بوده اند)

نشسته از راست:شهیدان: محمودرضا انوری- حمیدرضا بیک نوسی-احمد فلاح تفتی-رضا دادخواه دونفری که نیم خیز هستند از راست: شهید.....ورسول صمدی(از بچه های  شهریاروخیابان هاشمی هستند) –

تنها دو نفر از این افراد در قید حیات هستند که در این تصویر دیده میشوند محمد تقی شهسواری  که در پشت همه ایستاده است و رسول صمدی نفر نیم خیز دومِ سمت چپ که خودشو لای شهیدا جازده واقعا خوش به حالش.(توجه کنید:درقیدِ حیات یعنی دربندِ زندگی - آقای  محمدتقی شهسواری و رسول صمدی منوببخشن- فراموش نکنیم که جای ما در بهشت بود و خانم حوا باعث شد که کمی جابجا بشیم) محلِِ عکس برداری هم کنار رود دز درتابستانِ سال1364 است

درددل شهیدان با واماندگان دیار غربت:گوشه هایی ازیادداشتهای برادرسرافرازعبداللهی(درروزنامه جمهوری اسلامی17تیر1386):

امروز پنجشنبه است بهتر است دنبال دسته ای ازگلهای سرخ که از سابقات درپارک شقایقها میرویند بروم واگرشد چندتایی بچینم وبرسرقبرم بگذارم. امسال ازپارسال هم بدتر بود؛نمیدانم چرا زمستانها هرسال طولانی تر میشوند وهمه چیزرادر خودخاموش میکنند،این زمستان مرا یادتپه ماهورهای دهلران ودشت عباس می اندازد آنجا که هنوز عده زیادی ازبچه ها منزل گرفته اند وآدرسشان را به این بی خبرها وعاقلان دنیا نمیدهند هرچند بگردندپیدا نمیکنند مگر الکی است؟

آدرس سرزمین خوشبختی وآسایش رانباید به آدمهای فراموشکارداد تازه اگر هم بدهی ایراد      بنی اسرائیلی میگیرند ودوباره یادشان میرود که چه ادعاهایی میکردند شاید بتوانم خود را به گورستان برسانم وانجا که جسمم به همان لباس بسیجی وچفیه خون آلود در دل خاک آرمیده است کمی آرام بگیرم.......

الان چندماه است که دنبال گلهای لاله میگردم ولی این خزان لعنتی اجازه رویش به گلها نمیدهد او همیشه در کمین نشسته وتا لاله ها میخواهند جوانه بزنندبا شمشیر سهمگین بی غلافش سرآنها را میبرد هرسال این قساوت بیشتر میشود......

لایه سخت گلی که در عملیات کربلای4 به پوتینهایم چسبیده است هرچند20سال است ازش کار میکشم وگاه وبی گاه به سراغ دوستان وبچه ها میروم ولی هنوز گلی است.

......اونوقت ها مادرا که سر مزار بچه هاشون می اومدند گلهای لاله مصنوعی با خودشون نمی آوردند تازه در اون طبق بالای سرمون هم گلهای مصنوعی نمی گذاشتند......

..........تازه مگه بچه های شلمچه که همونجا خونه گرفتند وزندگی کردندوبه کسی آدرس ندادندضررکردند؟اونا لااقل چیزهایی که من تواین شهرِ بی دروپیکر میبینم نمیدیدند گوششان راحت است وزندگیشان را میکنند

.........راستش ازوقتی مامان زمینگیر شده وتو رختخواب جم نمیخوره اصلا طعم گل واقعی رو نچشیدم،خیلی بهش گفتم مامان واسه چی تو این دنیا موندی؟آخه به چی دلتو خوش کردی؟بسه دیگه بیا حداقل اینجا میتونیم باهم باشیم.......

بوی عطر وطراوت گلهای سرخ لاله مشامم راپرکرده بود انگار بعد از20سال دوباره زمان به عقب برگشته بود.........

....نمی دانم که امکان دارد که این گلها رابه سطح پارک ببریم ودرجایجای پارک بکاریم وبا اسلحه های بجامانده ازجنگ8ساله(دفاع مقدس) درمقابل خزان بایستیم ونگذاریم خزان آنرا درو کند تا مثل قبل دوباره سراسر پارک واین شهر بی درو پیکر پوشیده ازگلهای سرخ لالهء طبیعی شوند؟

البته که امکان دارد.وقتی خزان غفلت میکند وحواسش به مایملکش پرت میشه باید این کار راکرد باید تمام بچه ها را صدابزنم وبه این گلخانه بیاورم باید دوباره حاجی را پیدا کنم وگردان شهادت تشکیل بدهیم باید آدرس بچه هایی را که در خوزستان وکردستان خانه گرفته اند راپیدا کنم وبرایشان تلکراف وتلکس بزنیم باید به آنها بگویم اینجا چه خبر است باید دوباره کالکِ عملیات را پهن کنیم واتاق جنگ را مهیا کنیم.باید به همه بچه ها خبر بدهم که تفنگهای کلاش راروغنکاری کنند نارنجکهای40تکه راازلابلای جیبهای پوسیده بیرون بکشند وضامنهایشان را ضدزنگ بزنند باید دوباره خدمه خمپاره60 وآرپی جی های خط شکن را به صف کنیم باید جلوی آنها را بگیریم باید جلوی این خزان را بگیریم.

آخه ما چند بار باید با این خزان بجنگیم؛مگه آقایانی که در خواب خر گوشی بسر میبرند احساس تکلیف نمیکنند ،مگه این واجب عینی نیست فراموشی تاکی؟ ببین خزان تاکجا پیش اومده فقط همین گلخانه مونده وهیچ.

مرگ آگاهی – گفتگوئی از شهید آوینی(مردی که قبل از پرواز ، مستانه خندید):

نفسهای انسان گامهایی است که به سوی مرگ بر میدارد. حضرتِ علی(ع) سخنانی از این دست که همینگونه مالامال از مرگ آگاهی باشد بسیار دارد. مرگ آگاهی کیفیتِ حضور اولیاءِ خدا را در دنیا بیان میدارد تا آنجا که هرکه مقربتر است مرگ آگاه تر است و براین قیاس باید چنین گفت که حضورِ علی(ع) عینِ مرگ آگاهی است.

مرگ آگاهی یعنی آنچه انسان همواره نسبت به این معنا که مرگی محتوم را درپیشِ رو دارد آگاه باشد و با این آگاهی زیست کند وهرگز از آن غفلت نیاورد.

مردمانِ این روزگار سخت از مرگ میترسند وبنابراین شنیدنِ این سخنان برایشان سخت دشوار است، اما حقیقت آن است که زندگیِ انسان با مرگ ، سخت درآمیخته است وبقائش با فناست پیش ازما میلیاردها نفر در کرهء زمین زیسته اند وپس از ما نیز. اگر مولا علی(ع) میفرماید:وا... ابنِ ابی صالب  با مرگ انسی آنچنان دارد که طفلی به پستانِ مادرش. این انس که مولای ما از ان سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهیست،طلبِ مرگ است!.

طلبِ مرگ نه همچون پایانی بر زندگیست،مرگ پایانِ زندگی نیست. مرگ، آغازِ حیاتی دیگر است حیاتی که دیگر با فناومرگ آمیخته نیست، حیاتی بی مرگ ومطلق!. زندگیِ این عالم در میانِ دو عدم معنا میگیرد. عالمِ پس از مرگ همان عالمِ پیش از تولد است وانسان در میانِ این دو عدم فرصتِ زیستن دارد، زندگیِ دنیا با مرگ در آمیخته است روشنایی هایش با تاریکی-شادیهایش با رنج- خنده هایش با گریه- پیروزیهایش با شکست-زیباییهایش با زشتی- جوانیش با پیری وبالاخره وجودش با عدم. حقیقتِ این عالم فناست که انسان را نه برای فنا که برای بقا آفریده اند

                                                     (خَلِقتٌم لِلبقاء لا لِلفنا)

 تسمعوا دعوتَ الموتِ اذانَکُم قبلَ آن یٌدعا بِکم:دعوتِ مرگ را به گوش بگیرید پیش از آنکه مرگ شمارا فرا خواند.

وهمهء این سخنان از سرِ مرگ آگاهیست وراستش لذتِ زندگیِ مرگ آگاهانه را جز اولیاءِ خدا نمیداند این لذتی نسیت که به هرکس عطا کنند.

تنگ نظریست اگر به مقتضای تفکرِ رایج به این سخنان پشت کنیم و بگوئیم: تا کجا از مرگ میگویید کمی هم در وصفِ زندگی بسرائید. دلبستنِ در دنیا دلبستنِ در فناست ومرگ بر ما سایه افکنده است این علیست که چنین میفرماید هم او که راههای آسمان را بهتر از راههای زمین میشناسد سخنانِ او سروده های شاد ومفرح در وصفِ زندگیست آن زندگی که با زهرِ فنا ومرگ درنیامیخته است منتها غفلت زدگان بیشتر میپسندند که با غفلت از مرگ به سرابِ شادیهای آمیخته با غصه دلخوش کنند بگذار چنین باشد اما اگر اولیاءِ خدا در جستجوی فناء فِِالله هستند بقاءِ همگی را طلب کرده اند بودنی که از دسترسِ مرگ وفنا ورنج وغصه و شکست دور باشد.

به سخنِ علی(ع) گوش بسپاریم: دلهاتان را از دنیا بیرون کنید قبل از آنکه بدنهاتان را از آن بیرون برند

بعضی ازشبها که دلم به یاد روزهای شیرین گذشته پاره پاره میشه به محلهء پدری ومسجد حضرت علی اکبر میرم چند وقت پیش پدر شهید محمود کمال لو به رحمت خدارفت وحالا درکنار فرزند وهمسرش قرار دارد. بله...... والدین شهدا هم دارند به دیار باقی میروند و من هنوز کاری نکردم لذا تصمیم گرفت که نمامِ جزئیات مربوط به پررنگترین دورهء زندگیم رودر این وبلاگ  ثبت وضبط کنم به یقین هستند کسانی که طالب وخواستار خواندن این مطالب هستند.بشکند قلمهایی که ننویسند برخمینی ویارانش چه گذشت

چند روز پیش با مادرم صحبت میکردم وحرفِ شبی پیش اومد که خبر شهادت برادرم رو آوردن:

به تقریب ,شبِ11یا12اسفندسال1364بودیعینی شبهایی که همه درحال خانه تکانی وپیشوازِ عید بودند که سید مهدی رضوی در خونه رو زد و میخواست خبرشهادت سعید عزیزمون رویه جوری به بابام بده که خواهر بزرگم شستش خبردارشدو....... اون شب دیگه صبح نشد وانگارطولانی ترین شبِ دنیابودو اون خونه صبحی  دیگه رو نخواهد دید-شبی که مادرِ شهید محمود کمال لو به مادرم گفت:پروین خانوم اگه همین امشب رو طاقت بیاری ودق نکنی دیگه نمیمیری,به همین خاطرِ که میگن هیچوقت خبرِ کسی رو شب به خونوادش ندید.

                       درابتدا عرض کنم که هیچ میلی برا ی حسِ کاذبِ مشهور شدن ندارم

من در سال1350 در خیابان هاشمی متولد شدم از کوچیکیم با پدرم به مسجد رفتم وتوصفِ نمازخونها بازی بازی میکردم تا اینکه بزرگتر شدم واز13سالگی یه نماز خونِ مرتب به بنده های خدا افزوده شد(چه خیالِ خوشی).یک سال ازجنگ میگذشت وازسال1360شروع کردم به پیدا کردن راهی برای جبهه رفتن به عنوان مثال سال1362 در مدرسه راهنمایی آزادی(روبروی دبیرستان شهید اختری-خیابان هاشمی) برای اردویی جهتِ بازدید از جبهه ها ثبت نام میکردن ؛البته مشروط به رضایت پدربود ولی اون موقع بابای  بنده حقیر اجازه نداد من هم بعد الظهر همون روز دست خالی برگشتم  به مدرسه وبسط نشستم  وخواهش کردم که آقا من رو هم ببریدوتاشب هم گریه والتماس میکردم ولی بی فایده بود. البته تنها نفعش این بود که فرداش مسئول امور تربیتی توصفِ بچه ها از حماسهء دانش آموزی سخنرانی کرد که آرزوی رفتن به جبهه رو داشت ودیروز اونها روکچل کرده بود.

سال1364 هم واسه اینکه یه خورده درشتتر از سنم بودم فتوکپی شناسنامه رو تغییر میدادم ولی هر جا میرفتم انگار که قرار نبود پای این الاغ به جبهه باز بشه لازمه که بگم در اون زمان ما دونفر بودیم( من وعباس عاقلی) که اقداماتمون بی نتیجه بود

دراین مدت تنها کاری که میشد انجام داد حضوردر بسیج به عنوان بسیجی فعال بود وگاهی هم مانوری برگزار میشد که یادش بخیر، یه قبضه کلاش با5فشنگ گازی سهمیه هرنفربود.

 سر انجام درپائیزسال1365 برادرمحمد صمدی که جدیدا جای مسئول قبلیِ پذیرش نیرو درمسجد الهادی(درخیابان مالک اشتر)فعالیت میکردپرونده من ویکی از بچه های مسجد(برادر شفیعی)رو کامل کرد ویه روز صبح با اعزام جمعی از پایگاه مقداد به مسجدلولاگر و از اونجا به پادگان توحید(درجاده ورامین که لوکیشین های های نیزار در فیلمِ مهاجر ساختهءآقای حاتمی کیا هم آنجا گرفته شده)اعزام شدیم وخداییش چه بچه هایی تو اون جمع بودن.روز دوم بود که مسئولمون از بلندگو صدا زد که انوری بیا که بابات از صبح اومده درِ پادگان نشسته. خلاصه از فرماندمون اصرار که بچه جون برو خونه، اول رضایت پدر بعد جبهه وازمن هم اصراری مضاعف که توروخدا یه کاری کن بابام بره خونه.خلاصه دیدم باباهه ول کن نیست ونمیره تااینکه خدا زد پس گردنِ من و برادر شفیعی اومدیم بیرون و3 نفری رفتیم شاه عبدوالعظیم ویه پرس کوبیده مهمونِ ابوی شدیم واومدیم تهرون.

(2هفته بعد هم همدوره ای ها رو که برای رژه به بهشت زهرا اومدن دیدم واحساسی بهم میگفت که جای تو بینِ اینا نیست).

چندماه بعد یه راهِ دیگه یاد گرفتیم به این شکل که بریم هلال احمر وبه عنوانِ امدادگر اعزام شیم این دفعه با ناصر شریفی رفتیم به ساختمانِ هلال احمر در خیابان طالقانی و نفری230تومن توراهی بایک بلیط سنندج ویک معرفینامه گرفتیم. ناهار رو هم خونهء ناصراینا بودیم و اماده شدیم که بریم یه مرتبه آقا ناصر گفت فلانی بیا قبل از رفتن یه سربریم خونتون وبا مادرت که سعیدش شهید شده خداحافظی بکن.کاشکی زبونم لال میشدکه نشد و گفتم بریم.

نوخونه با مادرم روبوسی کردم واون هم مثلِ ابرِ بهار گریه میکرد داشتیم از سیل گریه هاش فرار میکردیم که بابام رسیدو......(هنوز230تومن به هلال احمر بدهکارم).

قبل از عملیات کربلای5 شهید احمد فلاح یک شب بعد از نماز مغرب وعشاء تو شبستان مسجد باهام صیغه عقد اخوت خوندکه برادر صیغه ای سعید بود(داداشِ شهیدم)وچند روز بعد به هم خداحافظی کردیم ورفت مدتی نگذشت که شهید علی جابری یه برگه اعزام انفرادی از طرف احمد بهم داد تا من هم برم اما هنوز بعداز21سال نمیدونم چی شد که نرفتم وتا چند ماه پیش هم اون برگه رو مثل جواهری نگه داشته بودم ولی اون برگه هم از پیشم رفت... درسته یه روز گشتم که پیداش کنم انگار با اون برگه میتونستم روزنه ای به جبهه پیدا کنم ودرسال1385برم جبهه ولی  ای وای ای وای ای وای اون برگه هم منو لایق ندونست واز پیشم رفت.

احمددادش در منطقه عملیاتی کربلای5 بر اثر برخورد نارنجک دستی شهید شدشاید قبل از شهادتش منتظر من بود من کجا بودم............داشتم عوض میشدم.......بچه های مسجد دیگه تحویلم نمیگرفتن درست بود مهدی انوری داشت چپ میکرد واین یه واقعیت بود از اون به بعدبود که من به آرامی ومتاسفانه بعضی ها به تندی داشتن ار خلوص ناچیزی که داشتن خارج میشدن(خوانندگان عزیزتوجه کنند که قصدم ازذکر بعضیها سپر کردن اونها برای کمرنگ کردنِ گناهانِ خودم نیست وفقط قصد دارم تغییرِ فضا رو نشون بدم)- به نظر میرسید برای من هنوز امیدی بود چون میدیم که بعضی از تازه واردها از من بدترند(برداشتِ شخصیِ منه)و تو پایگاه وشبهای پاس فحشها وحرفهای نامیزونی میزدن ومن تعجب میکردم چون بدترین فحش مثلِ پدر صلواتی حالا در بینِ بسیجیهای جدید تبدیل شده بود به پدرسگ (از گوشه وکنار شنیده میشه که در 2سالِ آخرِ جنگ فضای جبهه هم درحالِ تغییر بوده)

سال1366گذشت ومن کمتر به مسجد میرفتم البته خدا رو هزار مرتبه شکر که نماز وروزم ترک نشدونشده؛ از سال66چیزی یادم نیست جز اینکه تا مرداد67برای بار دوم وسوم به دیدن روی ماهِ روح ا... امام خمینی مفتخر شدم ؛ومثلِ ابر بهارگریه کردم-من نوری در چهرهِ او میدیدم که هیچگاه از طریق سیستم پال یا سکام و واسطه ای به نامِ تلویزیون دیده نخواهد شد.

ومیرسم به سال67 وعملیات مرصاد که یه دوستِ مهربون دیگه به اسم سید جبار نیارکی هم شهیدشد به این ترتیب آخرین شهید مسجد حضرت علی اکبر به دیار باقی پرکشید.(مصرعهای بیت زیر رو به عمد جابجا مینویسم):

درِ باغِ شهادت بود روزی-مرا اسبِ سفیدی بود روزی

دفاع مقدس دراون مقطع تمام شد(دفاع ما ازاعتقادات اسلامی وانقلابی اسلامی وانسانی در برابر تمام دنیا جز لیبی وسوریه که باما همراهی کردند -به سخنان سردار سعید قاسمی رجوع کنید که لبِ کلام رو گفته اند)ودربهای بهشت که به چه پهنایی باز بود به حالت قبل برگشت؛ودیگه امکانِ رفتنِ راهِ صدساله در یکشب ممکن نیست  حالا بهشت رفتن خیلی سخت شده خیلی زیاد.

حالا من قصد دارم دراین محل درباره بیش از120شهید مسجد حضرت علی اکبر بنویسم هدف هم معلومه،تا نوشته بعدی خداحافظ

2نفراز7دلاور
به یاد شهید داوودحیدری
مقدمهء متاخره
شهدای مسجد
عکسی پر از شهید
درد دلِ شهیدان
مرگ آگا هی
درباره خودم